لَعَنِتُّمْ وَ لكِنَّ اللَّهَ حَبَّبَ إِلَيْكُمُ الْإِيمانَ وَ زَيَّنَهُ فِي قُلُوبِكُمْ وَ كَرَّهَ إِلَيْكُمُ الْكُفْرَ وَ الْفُسُوقَ وَ الْعِصْيانَ أُولئِكَ هُمُ الرَّاشِدُونَ ؛ « 1 » بدانيد پيامبر خدا در ميان شماست ، در بسيارى از كارها اگر از شما اطاعت كند به رنج و سختى مىافتيد ، ولى خداوند ايمان را محبوب شما قرار داد و آن را در دلهايتان آراست و كفر ، نافرمانى و معصيت را منفورتان قرار داد . دارندگان اين صفات هدايت‌يافتگانند . » همچنين مىفرمايد : « قُلْ إِنْ كُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعُونِي يُحْبِبْكُمُ اللَّهُ وَ يَغْفِرْ لَكُمْ ذُنُوبَكُمْ ؛ « 2 » بگو : اگر خدا را دوست مىداريد از من پيروى كنيد تا خدا هم شما را دوست بدارد و گناهانتان را بيامرزد » ، زيرا اگر محبّت نباشد اطاعت هم نخواهد بود ، چرا كه محبّ ، گوش به فرمان محبوب است . بنابراين ، اگر كسى دوستدار اولياى خدا باشد ، از آنان اطاعت مىكند و فرمانشان را گردن مىنهد ، همچنين اگر از دشمنان خدا كراهت و تنفر داشته باشد از آنان دورى گزيده پرهيز مىنمايد . در نتيجه ، وقتى دين ، عبارت از اطاعت بود ، پس پايه و اساس آن را علاقه و محبّت تشكيل مىدهد . از سوى ديگر قرآن كريم گروهى را ستايش نمىكند ، مگر اين‌كه آنها اولياى خدايند كه شامل همهء اوليا و بندگان شايستهء خدا مىشود خواه گذشتگان يا آيندگان . و از قومى نكوهش نمىكند ، مگر اين‌كه آنها دشمنان خدايند كه همهء دشمنان خدا از جن و انس را براى هميشه شامل مىشود و دشمن اولياى خدا ، دشمن خداست ، چون دشمن دوست ، دشمن خواهد بود . در قرآن كريم ، حضرت ابراهيم عليه السّلام از شيعيان نوح پيامبر عليه السّلام شمرده شده - چون با قلبى سليم به پيشگاه خداوند شتافت « 3 » با اين توصيف ، ابراهيم عليه السّلام شامل همهء

--> ( 1 ) . حجرات ( 49 ) آيهء 7 . ( 2 ) . آل عمران ( 3 ) آيهء 31 . ( 3 ) . صافات ( 37 ) آيهء 83 - 84 : وَ إِنَّ مِنْ شِيعَتِهِ لَإِبْراهِيمَ * إِذْ جاءَ رَبَّهُ بِقَلْبٍ سَلِيمٍ ؛ و از شيعيان او ( نوح ) ابراهيم بود * ( به خاطر بياور ) هنگامى را كه با قلبى سليم به پيشگاه پروردگارش آمد .